اگر بیاییم و درباره ی نارساییهای ادبی بیست سال پیش تامل کنیم و بکوشیم اثر ناقصی را وصله پینه کنیم و آن را به جامه ی کمالی دربیاوریم که در اجرای نخست فاقد آن بوده است و میانسالی خود را بر سر گناهان هنری ای بگذاریم که کس دیگری که در جوانی جز خود ما نبوده، مرتکب شده و آنها را به ارث گذاشته است، به یقین بیهوده و عبث خواهد بود.